Geen solide basis? Dan geen doorgang naar de volgende fase

Bij oriënterende gesprekken over testmanagementinzet bij een omvangrijke, branche-specifieke ERP-implementatie merkten we op dat het solution design wel érg hoog over was. Als we de requirements moeiteloos kunnen plotten op meerdere van onze klanten (elk met totaal verschillende processen) dan heb je óf een unieke amalgamatie van generieke bedrijfsprocessen, óf ze missen de nodige diepgang.

De projectmanager keek geïrriteerd en reageerde kortaf: “Dat zal wel, maar in een project moet ook ruimte blijven voor voortschrijdend inzicht.”

Een geweldige platitude vermomd als projectmanagementwijsheid. In werkelijkheid gewoon een manier om door te kunnen zonder echt klaar te zijn. Geen pijnlijk besluit nemen, geen potentiele vertraging hoeven te bespreken, gewoon dóór. En daar zit het probleem: te veel projecten stoten door naar de volgende fase voordat het fundament goed staat, simpelweg omdat toegeven dat je niet klaar bent, moeilijker is dan de schijn ophouden.

Waarom is dit een probleem?
Projectfasen bestaan niet voor niets. Elke fase heeft een specifieke functie, en als je de pijn niet op het juiste moment pakt, schuif je het probleem door naar een later stadium—waar de impact veel groter is.

  • Een fase afronden is niet alleen een vinkje zetten – Het vraagt om échte inhoudelijke checks, niet alleen procesmatig afstrepen.
  • Wat nu schuurt, doet straks pas echt pijn – Problemen die je ontwijkt, worden later groter, kostbaarder en moeilijker op te lossen.
  • Testen is geen correctiemechanisme – Je kunt falende keuzes uit de analysefase niet oplossen met testactiviteiten.
  • Professioneel leiderschap is durven zeggen dat je nog niet klaar bent – Liever nú een lastige discussie dan straks een onwerkbare oplossing.

Veel projectmanagers die niet in staat zijn om in het moment bij te sturen, kiezen voor de makkelijke uitweg: dóórstoten naar de volgende fase. Kritische opmerkingen worden gepareerd met vage verwijzingen naar de ‘spagaat’ van de projectdriehoek. In werkelijkheid stellen ze het probleem gewoon uit, in de hoop dat er later budget is om de schade te repareren.

Maar hoe verder je bouwt op een wankele basis, hoe kleiner de ruimte om nog bij te sturen. De kracht van goed projectmanagement zit juist in het lef om te zeggen: “Dit staat nog niet goed.” Hoe eerder je dat erkent, hoe minder impact het heeft.

Oplossingsrichting
Een professioneel uitgevoerd project vraagt om strakke regie en discipline. Dit betekent dat elke fase zorgvuldig moet worden doorlopen, beslissingen op het juiste moment moeten worden genomen en dat er geen ruimte is voor het doorschuiven van problemen naar een later stadium. Concreet houdt dit in:

  • Pak de pijn in de fase waarin hij hoort – Elke fase in een project heeft een reden. Je voert analyse niet uit om het af te vinken, maar om keuzes te maken die de rest van het project richting geven. Wie de pijnpunten van vandaag niet oplost, legt een bom onder de voortgang van morgen.
  • Verwar voortgang niet met vooruitgang – Het doorstoten naar een volgende fase geeft misschien het gevoel van tempo, maar als de inhoud rammelt, vergroot je alleen het risico. Problemen schuiven niet mee — ze stapelen zich op.
  • Zie testen niet als vangnet voor falend ontwerp – Testmanagement is geen laatste reddingsboei. Wat in het ontwerp fout zit, krijg je er in het testtraject niet meer uit. Kwaliteit moet vooraf ingebouwd worden, niet achteraf gerepareerd.
  • Ruggengraat tonen betekent durven breken met momentum – Goede projectleiders durven het momentum te doorbreken. Ze zeggen: “We zijn nog niet klaar.” Niet omdat ze willen vertragen, maar omdat ze weten wat het kost om op een wankel fundament verder te bouwen.
  • Bewaak de integriteit van je fasering – Projectfasering is geen ritueel, maar een sturingsmechanisme. Wie dat loslaat, verliest grip. De enige weg naar een robuust resultaat is het nemen van lastige besluiten op het moment dat ze ertoe doen.
Samenvatting
Een fase goed afronden is moeilijk. Het vraagt om scherpe keuzes en discipline. Maar weet je wat nóg moeilijker is? Werken in een project waar elke volgende stap vastloopt door onafgeronde rommel uit de vorige fase.
Excusen als dat er ‘ruimte moet blijven voor voortschrijdend inzicht’ is vaak niet meer dan een drogreden om verantwoordelijkheid uit te stellen. De kracht van goed projectmanagement zit in het moment durven zeggen: “Dit staat nog niet.” Wie dat niet doet, ruilt korte-termijn gemak in voor lange-termijn chaos. Wil je weten hoe je dit voorkomt? Neem contact op.