Waarom is dit een probleem?
Projecten worden vaak beoordeeld per afzonderlijk onderdeel. Zolang elk component ‘net goed genoeg’ is, wordt er weinig alarm geslagen. Maar in een grootschalig intergraal proces werkt dat niet:
Kwaliteit is cumulatief – Kleine afwijkingen binnen afzonderlijke onderdelen tellen op in het geheel.
Grenzen schuiven ongemerkt op – Wanneer ‘net acceptabel’ de standaard wordt, degradeert de totale kwaliteit ongemerkt.
Het eindresultaat is minder dan de som der delen – Een optelsom van componenten die nét voldoen, leidt tot een integrale oplossing die níét voldoet.
Bij grote applicatielandschappen met veel integrale processen betekent ‘net goed genoeg’ vaak ‘eigenlijk onvoldoende’. Maar dat de top van de flat gevaarlijk heen en weer zwiept merk je pas bij de oplevering van de laatste paar verdiepingen.
Mitigerende maatregel
Als je bouwt aan iets groots, moet je kwaliteit vanaf het begin bewaken. Dit betekent dus dat je op componentniveau al doordenkt over het grotere geheel en de spreekwoordelijke ’toekomstig te bouwen hogere verdiepingen’.
Niet alleen naar losse componenten kijken, maar naar het totaalbeeld – De samenhang bepaalt of het werkt, niet de losse delen.
Niet genoegen nemen met ‘net voldoende’ – Wat op kleine schaal acceptabel lijkt, kan op grote schaal falen.
Vroegtijdig meten hoe afwijkingen zich opstapelen – Juist in het begin corrigeren voorkomt onomkeerbare problemen later.